Wanneer ik Brenda Walker opbel voor een interview, klinkt ze opgewekt maar ook een beetje gejaagd. “Wacht even, ik moet mijn kat uit de kast halen,” zegt ze lachend. Het typeert haar meteen: open, eerlijk, ongefilterd. Ze vertelt over haar bezoek aan de podoloog. Haar voet speelt al jaren op, ze is meerdere keren gevallen met de fiets. Lopen doet soms pijn, maar gelukkig heeft ze inmiddels een scootmobiel die haar mobiliteit vergroot.
Brenda heeft al haar hele leven last van een aangeboren afwijking waardoor ze soms uitval heeft aan haar linkerarm en -been. “Als ik oververmoeid ben, schakelt het uit,” zegt ze. Toch blijft ze positief: “Het is een nadeel, ja. Maar verder gaat het goed hoor.”
Bewindvoering: van nummer naar mens
Brenda is jarenlang cliënt geweest bij Hanna, bewindvoerder bij Eropaf. “Zij is echt de beste die ik heb gehad,” zegt ze zonder aarzelen. De weg naar bewindvoering kwam voort uit een moeilijke periode. Toen Brenda ziek werd, werkte ze nog parttime bij de post. Ze voelde zich er niet goed behandeld. Ik werd geterroriseerd daar en er speelden allerlei dingen dus ik ben daar weggegaan.” Maar het bedrijf gaf dat niet door aan de uitkeringsinstantie. Het gevolg: drie maanden lang kreeg ze slechts de helft van haar uitkering. “En ja, toen ben ik in de shit geraakt.” Huur, gas, licht – ze kon het niet meer betalen.
Ze belandde in een emotionele crisis en zocht hulp bij instanties. Via een lijst met bewindvoerders kwam ze bij Hanna terecht. “Bij anderen werd je behandeld als een nummer. Bij haar niet. Met haar klikte het meteen.” Brenda kreeg te maken met fikse schulden, maar onder Hanna’s begeleiding kwam er orde in de chaos.
“Bij anderen werd je behandeld als een nummer. Bij Hanna niet.”
Leven van 50 euro per week
De eerste periode van de schuldsanering was pittig. Brenda moest rondkomen van vijftig euro leefgeld per week. “Heel moeilijk, maar ik heb ervan geleerd,” zegt ze. Elke aankoop werd afgewogen. “Alles is duur, dus je moet toch de goedkoopste dingen kopen.” Ze rookt niet en drinkt niet – dat scheelt. Haar enige luxe, grapt ze, is haar katje: “Die is duur genoeg.”
Gedurende de jaren nam haar leefgeld langzaam toe, naarmate de schulden verder werden afbetaald. Uiteindelijk kon ze leven van honderd tot honderdvijftien euro per week. Maar het allerbelangrijkst: ze voelde rust. De betalingen, de administratie, de structuur – Hanna regelde het. “Ik kreeg wekelijks geld en hoefde me niet druk te maken. Dat gaf overzicht.”
Van afhankelijkheid naar vrijheid
Na vijf jaar bewindvoering, waarvan drie binnen het officiële traject, kwam Brenda op eigen benen te staan. Ze is nu volledig zelfstandig met haar financiën. “Het is heerlijk,” zegt ze. Het grootste verschil is voor haar dat ze nu weer de vrijheid heeft om haar eigen keuzes te maken. Ze betaalt weer zelf haar huur, regelt haar eigen geldzaken en houdt overzicht.
“Ik kreeg wekelijks geld en hoefde me niet druk te maken. Dat gaf overzicht.”
Toch staat ze er niet alleen voor. “Als er wat is, mag ik Hanna altijd bellen.” Ze doet dat soms: voor een vraag, een check, wat extra duidelijkheid. Hoewel Hanna niet meer langs kan komen omdat ze allergisch blijkt voor katten, hebben ze nog altijd contact. “Ik ben vol lof over haar. Ze was correct, eerlijk, en ik had er wat aan.”
De waarde van echt contact
Voor Brenda was de persoonlijke klik met haar bewindvoerder doorslaggevend. “Als de klik er is, dan is het goed. Is er geen klik, dan werkt het niet.” In haar eerdere trajecten voelde ze zich anoniem en ongezien. Bij Eropaf veranderde dat. Ze voelde zich behandeld als mens, niet als dossier. Het gaf haar zelfvertrouwen en maakte haar weerbaarder.
Ook op andere vlakken blijkt Brenda veerkrachtig. De aanvraag van haar scootmobiel regelde ze grotendeels zelf, samen met haar ergotherapeut. Ze laat zich niet snel uit het veld slaan.
Een nieuw hoofdstuk
Nu haar schulden verleden tijd zijn en ze haar financiële leven weer zelf beheert, ervaart Brenda de ruimte om adem te halen. “Ik kan mijn geld nu zelf besteden waar ik het aan wil. Dat voelt gewoon vrij.” Hoewel ze fysieke beperkingen heeft en haar mobiliteit soms een uitdaging is, kijkt ze positief vooruit.
Als het gesprek ten einde loopt, zegt ze: “Dit is gewoon het echte verhaal.” En dat is precies wat het is. Een verhaal over vallen en opstaan, over bureaucratie die kan verlammen, maar ook over mensen die werkelijk het verschil maken. Een verhaal over veerkracht, discipline en vooral: de waarde van menselijke aandacht.
