Toen Marsha bij Eropaf! kwam, via het buurteam van Zeeburg, zat ze financieel in de knel. Ze wil er niet al te veel over kwijt, maar ze zag door de bomen het bos niet meer.
Ze vertelt: “Ik wilde ik niet te diep in de financiële shit geraken. Dus ik heb op tijd aan de bel getrokken.” Haar inkomen bestond uit een WAO-uitkering – geen vetpot – en reserves had ze op dat moment nauwelijks meer. “Dan raak je het overzicht even kwijt,” zegt ze nuchter. “En dat wilde ik niet te ver laten komen.”
Na een intakegesprek zette Hanna, bewindvoerder bij Eropaf! direct de schouders eronder. Schuldeisers werden aangeschreven, betalingsregelingen getroffen. “Ze heeft echt alles geregeld,” vertelt Marsha. “Daar ben ik haar heel dankbaar voor.”
De periode daarna was zwaar. Vijf jaar lang leefde ze van een strak weekbudget. Soms vijftig euro, soms zeventig. “Als alleenstaande is dat niet makkelijk. En met de prijzen van toen kon je niet zomaar overal boodschappen doen.” Toch sloeg Marsha zich erdoorheen. “Ik heb me er doorheen geworsteld, en het is gelukt.”
Aan het einde van die vijf jaar kon Marsha met een schone lei verder. Alle schulden waren afgelost, op een paar na. Die zijn kwijtgescholden.
Sinds juli vorig jaar staat ze weer op eigen benen. “Ik wilde mezelf bewijzen dat ik het weer zelf kon. En dat kan ik.” Het gaat goed. Heel goed zelfs. “Ik heb nu overal potjes voor. Ik weet precies wat ik waaraan uitgeef.” Ze bouwt zelfs voorzichtig een buffer op. “Dat lukt niet altijd, maar ik kom er wel. Ik kom niets tekort. Ik heb elke dag eten en drinken.”
“Ik heb me er doorheen geworsteld, en het is gelukt.”
Marsha weet van zichzelf dat ze cijfermatig sterk is en ze leeft bewust. Luxe is voor haar geen vanzelfsprekendheid, maar ook geen gemis. “Het hoeft niet elke dag A-merk te zijn. Je betaalt vaak vooral voor het merk. Ik betaal liever voor het product.” Ze kookt soms vooruit, voor meerdere dagen. Dat scheelt geld én verleiding.
Ze hanteert één simpele regel: “Als je naar buiten gaat, kost het je altijd geld.” Daarom blijft ze ook gerust eens binnen. “Twee keer per week boodschappen doen is voor mij genoeg.”
Over haar tijd bij Eropaf! is ze uitgesproken positief. “Er zijn zoveel verhalen over louche bewindvoerders. Ik heb mensen gezien die er alleen maar verder door in de problemen kwamen.” Zelf heeft ze dat anders ervaren. “Bij Hanna stond de mens centraal. Ik heb het echt getroffen.”
Ook nu het bewind is beëindigd, onderhoudt ze nog een warm contact met Hanna. Soms komt er nog post binnen die eigenlijk niet meer voor haar bedoeld is. “Hanna stuurt het altijd netjes door. Dat hoeft ze natuurlijk niet te doen, maar ze doet het wel.” En ze belt nog af en toe: hoe gaat het, lukt het allemaal nog? “Dat zegt genoeg.”
Marsha is helder over bewindvoering: niet iedereen kan of hoeft het zelf te doen. “Maar voor mensen die het overzicht even kwijt zijn, zoals ik toen, is het een uitkomst. En het is belangrijk dat er bewindvoerders zijn die dit werk doen vanuit betrokkenheid, niet vanuit winst.”
Voor haarzelf geldt: de hulp was tijdelijk, het resultaat blijvend. Ze leeft nu sober, overzichtelijk en zelfstandig. “Ik heb mijn zaken op orde. En dat voelt heel goed.”
