Diny (72) heeft een tijd gekend van financiële zekerheid, een groot huis en een gezin van vier kinderen. Maar ze heeft ook jaren van verlies en zware beproevingen gekend. Dit door een scheiding die haar wereld op z’n kop zette. ‘Ik heb het vroeger in verhouding heel goed gehad,’ zegt ze. ‘Nu heb ik het anders goed.’
Een onverwachte wending
De ommekeer kwam in 2016, toen haar huwelijk abrupt eindigde. Haar man bleek al langere tijd een andere relatie te hebben en vertrok plotseling. Met het vertrek viel niet alleen haar relatie uiteen, maar ook haar financiële basis. Het huis waar ze woonden, zat nog een schuld op, en een deel van de afbetaling kwam bij Diny terecht.
Diny moest rondkomen van vijftig euro per week aan boodschappengeld. Voor de voedselbank kwam ze nét niet in aanmerking. ‘Tja, dan moet je het maar gewoon doen met wat je hebt. Ja. Het is niet anders. Ja, er zijn zoveel mensen die moeten beknibbelen, denk ik dan maar. Ja, dat gaat gewoon eigenlijk wel goed. Je gaat naar de aanbiedingen kijken, je let op alles. Ik heb altijd zuinig geleefd, dat heeft me wel geholpen.’
De weg naar Eropaf!
Via de gemeente kwam Diny in contact met Eropaf! en met bewindvoerder Anton Kwakkebos. ‘Hij heeft me geholpen om alles op orde te krijgen,” zegt ze. “Toen mijn schulden waren gesaneerd na drie jaar, ben ik onder bewind gebleven. Dat gaf me heel veel rust. En we hebben na drie jaar het bedrag afgelost van die woning. Ja. En na drie jaar krijg je dan kwijtschelding van de resterende bedrag.’
‘Je moet het maar gewoon doen met wat je hebt. Het is niet anders.’
Anton beheert al jaren haar rekeningen, houdt de betalingen bij en regelt toeslagen en subsidies. Als ze geld nodig heeft, belt ze hem. ‘Dan zegt hij: ‘Hoeveel heb je nodig? 25 euro? Komt goed.’ Daar ben ik heel blij mee. Het is zo’n zorg minder.” Anton komt nu nog een keer per jaar langs om alle papieren door te nemen, waarna het verslag naar de rechtbank gaat. ‘En ja, ik vind het echt fantastisch dat hij dat doet.’
Van een groot huis naar een klein flatje
Na de scheiding moest het koophuis worden verkocht en leeggemaakt. Diny lag toen in het ziekenhuis, waardoor een groot deel van haar spullen achterbleef – inclusief dierbare erfstukken van haar moeder.
De gemeente hielp haar aan een flat in Krimpen aan de Lek. “Voor de scheiding hadden we een enorm huis; een voormalige supermarkt. En dan ga je naar een klein flatje… Maar we hebben het gered. En we zijn er niet minder blij om.’
‘Mijn jongste dochter woont nog bij me, met haar kindje, dat is gezellig. Het dorp is leuk, fijne winkeltjes. We hebben het gewoon weer opgebouwd.’
Het leven nu
De flat waar Diny kwam te wonen moest worden gesloopt en nu woont ze in een eengezinswoning. ‘Het is niet zo groot, maar het heeft wel een tuin en dat is lekker.’ Berkenwoude is een fijn dorp, maar er is geen winkel,’ vertelt ze. Zonder auto is ze afhankelijk van de buurtbus – die in de zomer niet rijdt. Daarom laat ze meestal boodschappen bezorgen. ‘Dat kost soms 5,70, dat vind ik te duur. Maar op zaterdag is bezorgen 1,70, dus dan kies ik daarvoor.’
Ze leeft nu van haar AOW. ‘Af en toe, dan denk ik wel eens: hè, ik wil wat voor mezelf kopen. En dan kijk ik of dat wel mogelijk is, met een bos bloemen of een plantje. Ja, zo’n extraatje. Dat soort dingen. En de ene keer kan het, de andere keer kan het niet. Maar het gaat redelijk hoor. Ik heb het vroeger in verhouding heel goed gehad. En nu heb ik het anders goed, zeg maar. En mijn jongste dochter helpt me heel goed met dingetjes in huis. Ja, dat is gewoon fijn, dat je dan toch… anders had je ineens helemaal alleen gezeten.’
Overleven en doorleven
Achter haar relatieve rust schuilt een verleden van diepe wonden. Ze vertelt over een traumatische caravanbrand waarin zij en haar jongste dochter zwaar verbrand raakten. Kort daarna kwam ze er achter dat haar man ontrouw was. Toen hij een kwetsende opmerking maakte over haar verwondingen, ‘ging het licht uit’, zoals ze zegt. Ze stuurde hem het huis uit.
‘Mijn jongste dochter woont nog bij me, met haar kindje, dat is gezellig.’
‘Waarom ik het zo lang met hem heb volgehouden? Geen idee. Mijn moeder zei altijd: je moet in je huwelijk je best blijven doen. En ik was de enigste in heel de familie die ging scheiden. Ik had vier kinderen, dus ik heb altijd wel bij elkaar willen blijven.’ Hoewel de herinneringen haar soms raken, heeft ze haar blik vooruit gericht. ‘Ik heb het nu gewoon goed en mijn kinderen zijn lief. Beter kan ik niet wensen.’
‘Echte rijkdom zit niet in geld’
‘Ik had het me allemaal anders voorgesteld’, concludeert Diny. ‘Maar ja, goed, je hebt het niet voor het zeggen. Je kunt het wel een beetje sturen, maar als het niet werkt dan… Achteraf beschouwd is mijn man gewoon een narcist geweest. En daar houd ik het maar bij.’
‘Ik denk dat echte rijkdom niet zoveel met geld te maken heeft. Geld maakt niet altijd gelukkig. Het is fijn als je het hebt, maar het is niet zaligmakend.’
